یک سال از شروع فعالیت این بلاگ گذشت و چقدر زود.
در این مدت دوستان زیادی پیدا کردم. آموزه های زیادی اندوختم که برای زندگی آینده ام راه گشا خواهد بود. کسانی را شناختم که در این دنیای مجازی می توان به ایشان اعتماد کرد. می توان حرف های دل را با اینان بازگو نمود. برادران و خواهران خوبی که نمونه ی آن در دنیای واقعی به ندرت یافت می شود. در شادی های هم شاد بودیم و در مرارت های هم غمگین.
روز نخست که در اینجا قلم زدم نمی دانستم که در دنیای مجازی این پتانسیل موجود است که در جهت پیشرفت و تعالی یک فرد به کار گرفته شود اما در واقع برای من اینگونه بود. تجاربی که در این مجال به دست آوردم بسیار ذی قیمت و گران بهاست.
نکته ی بسیار ارزشمندی که در این میان به چشم می خورد ارتباط عاطفی با دوستان است که به دور از هر گونه کژی و پلشتی مسیری را طی نمود که امروز به جرات می توانم اعتراف کنم که عزیزانی هستند که چون مادر، خواهر و برادر خود آنها را دوست می دارم.
تو که مرا ندیده و نشناخته، پای درد دل هایم نشستی و برایم چون خواهر هستی،
تو که فراتر از یک دوست وقت و زندگی ات را صرف یاری من کردی و برای ابد مدیون توام،
تو که چون برادر آغوش محبتت را به سوی من گشودی تا صمیمانه ترین نجواهایم را با تو زمزمه کنم،
و تو که برایم چون مادر هستی و من صبح و شب را با تو و به یادت می گذرانم،
امروز پس از گذر یک سال از زندگی ام، خانواده ی جدیدی دارم که از بودن در کنار آنها به خود می بالم.
.
.
عزیزانی که در این مدت همراه من بودید و این افتخار را نصیب من کردید تا با شما زندگی کنم، خالصانه ترین سپاس مرا پذیرا باشید.
